Ülkemizde (Dünya basını beni çok ilgilendirmiyor ama onların da çok farklı olduğunu düşünmüyorum) basın çalışanları görevlerini tam anlamıyla yerine getirmiyorlar. Tabii burada basın çalışanlarından kastım gazeteciler, yazarlar, yöneticiler bile dahil edilebilir (bundan sonra basılı için yazı yazanların tamamı için gazeteci diyeceğim). Yazılı materyalin içeriğine etki edebilen herkes sorumluluğunu bilmelidir. Yazılı kuralları olmadığı için herkes kendini gazeteci olabilir sanıyor. Sanıyorum ilk hata da burada başlıyor. Başta imla hatalarıyla başlayan bu serüven, ilerledikçe çok büyük ideolojik hatalar ile etkisini gösteriyor. Bu uç bir örnek. Burada sadece kendi yazı yazmaması gereken kişilerin yazar olması durumu var. Fakat bundan çok daha vahim durumlar söz konusu.

Yazılı basının propaganda aracı olarak kullanılması belki de bu sektörün yapabileceği en kötü şey. Hipokrat yemini gibi bir şey olmadığından -ki olsa da hiçbir şeyi değiştireceğini sanmıyorum- herkes kendi kurallarına göre hareket edebiliyor. Okuyucunun çıkarları değil, daha çok para verenin çıkarları düşünülüyor. Daha fazla para için demokrasi çarpıtılıyor, siyasetçiler karalanıyor, insanlara yanlış ithaflarda bulunuyor hatta saçma sapan bir futbolcunun transfer haberi çıkıyor. Oysa gazetecinin doğru haberi, doğru önem sırasına göre vermesi gerekiyor. En büyük puntoyla 3. sayfa haberini verirlerse satışları düşer tabii. Bunun gibi olayların nedeni sanırım gazetecelik bölümü mezunlarının değil işe yeter görünenlerin çalıştırılması. Bugün pek çok köşe yazarı siyasal bilimler fakültesinden mezun oluyor, gazete yazarlığı hakkında eğitim görmüyor. Benzer durum muhabirler için de geçerli. Gazeteciliğe ilgili olan çok kötü olmayan yazan pek çok gencin en azından bir yazısı gazetede yayınlanıyor. İşte bu seçiciğilin azalması doğal olarak kaliteyi de düşürüyor. Sadece kalifiye eleman çalıştırmak başarılı olmak demek değil ama etiklere uymak şart.

Yukarıda bahsettiğim çalışanın kalifiyeliğinin dışında yöneticilere de iş düşüyor. Tüm gazetelerin aynı olması gerekmiyor fakat tüm gazetelerin doğru haberi gerçek şekilde, haber kısmında yorumsuz ve tarafsız olarak belirtmesi gerekiyor. Farklılıkları ise gerek tasarım, gerek baskı gerekse köşe yazarları (ekler, bölümler, yazı dizileri vs…) gibi objektifliğin gerekmediği, tersine sübjektif olmanın istendiği bölümlerle yaratmaları gerekiyor. Fakat burada da eğer bir görüşe yorum hakkı tanılıyorsa karşı görüşüne de, bir suçlama yapılıyorsa suçlanana da söz hakkının verilmesi gerekiyor. Yani kişisel görüşlerin bulunduğu noktalar dışında mutlak objektiflik.

Taraf gazetesini alıp okumadım. Tavrı nasıl bilmiyorum. Fakat bir gazetenin tarafsızlığını öne çıkarması bana çok saçma geliyor. Bu yazıyla hem basın ile ilgili görüşlerimi hem de gazetenin adıyla ilgili yorumlarımı belirtme fırsatı verdikleri için onlara teşekkür ediyorum.