Büyüklerimizin içimizdeki çocuğu öldürmeye çalışmalarını anlamam. Belki onlar da farkında değillerdir. “Hala oyun mu oynuyorsun? Koca adam oldun!” veya “Kaç yaşına geldin hala o müzikleri mi dinliyorsun?” gibi tepkilerle karşılaşabiliriz. Kültür şokundan kaynaklandığını düşünsem de bilinç altında başka bir şeyler var. Hayata hazırlama mı, ıslah etmemi bilemiyorum. Fakat bu baskıyı hissediyoruz. Sadece oyun ve müzikle sınırlı değil. Biraz yaşımıza uygun olmayan, biraz çılgınca bir harekette nedense yadırganıyoruz. Bırakın da içimizdeki çocuğu yaşatalım. Amacınız bizi orta yaşlarında sıkıcı insanlar haline getirmek mi? Bu tek düzeliğe de özlemi anlamıyorum. Hiçkimse solcu değil ama herkes komünist! Bütün bunlar hep öz eleştiri eksikliğinden kaynaklanıyor. Konumdan saptım, farkındayım. Fakat bu konuda dertliyim arkadaş.

Artık çağımızda oyun oynamak denilince akla saklambaç, körebe değil video oyunları geliyor. Bayanların çoğunun teknolojiye olan ön yargısından dolayı video oyunları (bilgisayar oyunları demek istiyorum ama konsollar yüzünden böyle bir terim kullanıyorum) erkeklerle özdeşleştirilmiş. Ortalama olarak da çok daha fazla oynuyoruz zaten. Pek yanlış bir özdeşleştirme değil. Fakat bayanlar neden oynamıyor? Teknik olarak oynamalarına engel olacak bir sebep yok. Sanırım sosyal aktiviteler daha çekici geliyor. İşin içinde teknoloji olunca o kadar basit olan oynanış birden dünyanın en zor şeyi haline gelebiliyor. Halbuki o bayan mutfakta oyun oynayan adamın yapamayacağı ne harikalar yaratıyor (tamam iş yerinde yaratıyor. oldu mu?)! Bir cinsiyet eşitsizliği var, evet. Fakat istisnalar yok değil. Çok iyi oyuncu bayanlar mevcut. Bilgisayar oyunu oynamayı seven bayanlar var. Özellikle alttan gelen nesil bilgisayar oyunları konusunda gayet başarılı ve takipçi (sims takip ediliyor ama olsun).

Bilgisayar oyunlarını neden oynadığımıza gelmeden önce bir konudan daha bahsetmek istiyorum. Ülkemizde oyunculuk ciddiye alınmıyor. Yurtdışında sadece oyun oynayarak çok iyi para kazananlar var. Ayrıca her sene çeşitli oyunlarda dünya kupaları düzenleniyor. Biz de takım gönderiyoruz. Fakat yeteri kadar ilgi gösterilmiyor. Yazının başında bahsettiğim mantık bunda etkili. Oyunların sadece eğlence için olduğunun sanılmasının da büyük bir etkisi var.

Böyle bir sevgilim olsun istiyorum

Oyunları sadece eğlence için mi oynuyoruz? Tabii ki hayır! Tabii asıl hedef o. Fakat gün geliyor stresimizi yok ediyor. Arkadaş grubu oluyor, ekran karşısında birlikte eğleniliyor (nerde o Worms oynadığımız günler!). Çocuk gelişimine yardımcı, zeka kullandıran, kilo kaybetmenizi sağlayan oyunlar da var. Özellikle çocuk gelişimine yardımcı oyun piyasası kaynıyor. Çocuklara özel eğlenirken öğreten oyunlar yapılıyor. Bunların dışında oynadığımız oyunların vücudumuza etkileri de var. Örneğin aksiyon oyunlarında sahneler hızlı değiştiğinden gözlerde gelişme, hızlı hareket etmek gerektiğinden reflekslerde de belirgin ilerleme görülüyormuş. En basitinden çoklu oynanan oyunlar sosyalleştiriyor. Burada bir ironi var. Asosyalleşerek sosyalleşme. Bunu da bir gün inceleyeyim. Notlarıma aldım.

Oyun oynamanın en belirgin özelliklerinden biri de kolayca olamayacağımız biri olma. James Bond olup oradan oraya koşuşturma, rönesansta bir suikastçi olup damlarda gezme, ikinci dünya savaşına katılma (şiddet oyunlarını seviyorum ben)… Bırakın bizi kendi halimize, oyun bitince yolumuzu buluruz biz.