Filmi kısaca şöyle özetleyebilirim: Scott Pilgrim’in yeni sevgilisinin kalbini kazanmak için, onun 7 eski kötü erkek arkaşını pardon sevgililerini yenmesi gerekiyor. Evet böyle bir saçmalık var ortada ama çizgi romanda bu daha eğlenceliydi. Baştan söylemek lazım film ile çizgi roman arasında epey farklılıklar var. Bu yüzden filmi beğenenlerin çizgi romanları okumasını şiddetle tavsiye ederim.

Film tamamen Kanada yapımı bu yüzden pek fazla tanıdık yüz göremeyeceksiniz (Michael Cera’yı tanıyorsan zaten bu filmi izlemişsindir). Ama bu oyunculuğun kötü olduğu anlamına gelmiyor. Drama filmi olmadığı için inanılmaz bir oyunculuk da yok ama bu film için yeterli geliyor, göze batan yerler pek olmuyor.

Filmde pek çok eski oyuna gönderme, retro efektler ve güzel müzikler var. Açıkçası biraz daha modern kültüre hitab ediyor. Açıkçası benim arşivimde yer alan bir film,  bu da demektir ki tekrar izlenecek kalitede. Daha önce hiç duymadıysanız tereddüt etmeden izleyin derim.

Yazının devamında filmin fragmanını bulabilirsiniz.

Film, evlenmek için Paris’te bulunan bir yazarın hikayesini anlatıyor. Bu yazar 1920′lerin Paris’ine hayranlık duyuyor. İlginç bir şekilde kendini gece yarısından sonra o zamanın Paris’inde buluyor, hayranı olduğu kişilerle tanışıyor, aşık oluyor vs. Filmin Woody Allen filmi olmasından ötürü bir romantik komedi yaklaşımı var ancak bence insanı biraz da düşünmeye itebilen bir yapısı var.

Filmde, o dönemde Paris’te bulunan ünlü kişileri görme şansı da elde ediyoruz. Ernest Hemingway, Scott & Zelda Fitzgerald, Gertrude Stein, Salvador Dali, Pablo Picasso… Tarihte yer etmiş bu kişilerin, kişilikleri de oldukça güzel yansıtılmış. Abeslik olmuyor. Özellike Hemingway ve Dali’nin izlenmeye değer bir şekilde oynandığını düşünüyorum.

Yaşadığımız zamanları sıkıcı bulan, gelecekte klasik haline gelecek eserler üreten sanatçılar olmadığını düşünen insanlar çok. Genellikle “yanlış zamanda doğmak” terimini pek çok insan kullanır. Herkes geçmişte kendine hitab eden bir zaman diliminde yaşamış olmak ister. İşte film bunu anlatıyor. Bu açıdan izlenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Uzatmadan sizlere tavsiyem şu, bu film eğlenceli ve kolay izleniyor. Vaktiniz olursa izleyin, keyifli bir film. Yazının devamında fragmanı bulabilirsiniz.

Filme dönecek olursam. Behzat Ç.’yi televizyonda severek izledim, kitaplarını da severek okudum. Sanırım dizinin sezon finali yapmasından sonra arada geçen süre beni diziden bir nebze uzaklaştırmış. Film başlangıcında diziyi özlediğimi fark etsem de filmden aldığım tatmin bir noktayı aşamadı.

Film, Emrah Serbes’in “Son Hafriyat” kitabından uyarlanmış. Filmin ilk adı da Son Hafriyat’tı ancak sonradan ismi alakasız ve saçma bir şekilde Seni Kalbime Gömdüm’e çevirildi. Film yüksek oranda kitaba uygun olsa da kitaptan farklı olan kısımları da vardı. Senaryo açısından filmde katlanılamayacak bir durum yok. Bir Behzat Ç. sezon finali kadar olmasa da sezon içerisindeki pek çok bölümden daha iyi.

Dizi halinden filme uyarlamada bazı sorunlar oluşmuş gibi. Filmde sansür olmayacağından küfürlü bir Behzat Ç. heyecanı yaşıyordum ancak küfür edildiği için daha az küfür edilmiş gibi geldi. Behzat’ın ağzında sigarayla dolaşmasına da pek alışamadım. Fakat içkiyi öven kısımlar eğlenceliydi. Dizi bölümlerine göre Harun’a daha fazla komik olma olanağı tanınmıştı.

Açıkçası ben filmde beklediğimi bulamadım. Bunda benim beklentilerimin yüksek olması ve televizyon ekibinin ilk film denemesi olmasının da etkisi olabilir. Diziyi izleyenler filmi izleyecektir zaten. Diziyi izlemeyenler için ise hem diziyle tanışma olanağı hem de gerçek Türk polisiyesini görme şansı bekliyor. Ayrıca filmin ilk gün gelirlerinin Van’da yaşanan deprem için bağışlanacak olması da saygı değer bir davranış.

Film hiç yalan söylenmeyen bir dünyada, bir adamın yalan söylemeyi keşfetmesini anlatıyor. Bu sırada pek çok değeri de eleştiriyor. Fragmanı izlemeniz film hakkında daha iyi bir fikir verecektir. Eğlenceli bir film. İzlenmesi tavsiye edilir.

Fragman

Fragman

Fragman

Fragman