Yavaş yavaş ünlü biri olmaya başladım sanırım. Friendfeed’de tanınan bazı insanları tanıyorum (bunu ün olarak saymamak lazım aslında. hem arkadaşlık çok iyi bir şey), farkında olmadan reklamda oynamıştım, radyo bağlantım vardı (radyoya bağlanmak sıradan bir şey olsa da birazcık farklı bir sonu oldu bunun). Aslında şimdi bakınca o kadarda ünlü olmasam da pek çok insandan sıralama olarak öndeyim. Televizyona çıkacağım günler de gelecek. Öyle ünlü olmak gibi bir derdim yok. Tek isteğim insanların söylediklerimi biraz olsun ciddiye alması. Boş konuştuğum zamanlar oluyor ama o boş konuşmanın altında bile bir fikir oluyor.
PCNet’in Temmuz sayısında blogum tanıtılmış. Cem haber verdi. Ayın son günleri olduğundan dergiyi toplamaya başlamışlar. Yay-sat bayiinden satın aldım. Blogumun PCNet’te tanıtılması ise sürpriz değil. Çünkü tanıtılması için bir mail atmıştım. Bloglarınızı yazın tanıtalım gibi bir şeyler diyorlardı. Yandaki resme tıklarsanız daha büyük halini görebilirsiniz. Blog o tarihten bu yana daha çok kişisel bir hal aldı. Fakat zamanında yazdığım, gözden kaçan güzel yazılar da var. Bu yazıları tekrar bir yazıyla tekrar ortalığa çıkartmak iyi olabilir. Halen blog olarak istediğim noktaya gelememiş olsam da en azından bir çizgi oluşturmaya başladım. Kendimi tatmin ediyorum, o yetiyor.
Artık giriş kısmı bile yazmıyorum. Sinema yazılarım o kadar sıradanlaştı. Dün serinin ilk iki filmini izlemiştim. Geç yatmamak için son film sarktı. Diğer filmlerden atmosfer olarak daha farklı bir filmdi. Aksiyon olarak daha kaliteli, daha net; senaryo olarak biraz daha kaliteli. Akılda kalacak yan karakterlerle desteklenen bir hikaye anlatımı vardı. Tabii ki serinin geneline etkisini koyan anormallikler yol değildi ancak yine de yüksek izlenilebilirliği olan bir filmdi. Seriyi tamamlamak dışında, kolay izlenen bir aksiyon filmi seyretmek istiyorsanız tercih edilebilir. 5 yıl öncesinden teknolojik olarak ne kadar ileride olduğumuzu farkedince korkuyorum bazen. Bu filmde ilk nesil (2. veya 3. nesil de olabilir) iPod’u göreceksiniz. Bütün bu özelliklere rağmen yine de ortalama bir film olmaktan öteye geçemiyor.
Bedtime Stories, Inkheart ile aynı dönemde vizyona girdi. Senaryoları da benzer olduğu için daha doğrusu şöyle diyeyim afişlerinden anladığım kadarıyla senaryoları birbirine benzer gözüktüğü için çok fazla dikkatimi çekmemişti. Arka arkaya aksiyon filmlerini izleyince biraz ferahlamam gerektiğini düşündüm ve bu filmi seçtim. Açıkçası beklediğimden çok daha iyi çıktı. Küçükler için çekilmiş olsa da biz büyükler için de derin mesajları olan bir film. Ayrıca izlemesi kolay ve eğlenceli. Adam Sandler faktörü var sonuçta. Senaryonun yedirilmesi çok güzel başarılmış. Bu açıdan benzer pek çok filmden çok daha iyi bir yerlere gelebilir. Fakat yine de bu film sadece izlemelik. Sevebilirsiniz, eğlenebilirsiniz ancak ikinci kez izleme ihtiyacını hissedeceğinizi sanmıyorum. Ortalamanın biraz üzerinde eğlenceli, kolay izlenen, keyifli bir film. Tercihleriniz arasında varsa izleyebilirsiniz.
Bu filmin yönetmeninin Superbad’in yönetmeniyle aynı olduğunu afişte okuyunca filmin yine saçma sapan bir komedi olacağını düşünüyordum. Yanılmışım. Hafif komedi içerikli bir drama çıktı karşıma. 80′li yılların sonlarında geçiyor. Film bu dokuyu mükemmel yakalamış. Bu yıllarda geçip bu kadar hissettiren başka bir film görmediğimi söyleyebilirim. Kız oyuncuyu Twilight’tan bilenler vardır. Ben henüz izlemediğim için bir şey diyemiyorum. Ancak bu filmdeki oyunculukları oldukça iyi. Ben filmin senaryosu hakkında hiçbir şey bilmeden izledim. Açıkçası bu film için bilmemenin daha iyi olacağını düşünüyorum. O yüzden senaryoya değinmeyeceğim. Fakat etkileyici, yer yer düşündürücü bir senaryosu olduğunu söyleyebilirim. Bakış açıları, yönetmenin yaklaşımı benim oldukça hoşuma gitti. Film genel olarak kolay izleniyor. Çok fazla eğlence unsuru öne çıkmasa da yine de keyifli bir seyir olabilir. İzlemenizi tavsiye ediyorum.
Bu filmi sırf Val Kilmer oynuyor diye izlemiş olabilirim. Filmde online bir sevgili bulma (dating sitelerine ne deniyor ki?) sitesinden gelen 6 kişi bir hamama (sauna gibi ama su da olduğu için hamama daha yakın sanırım) kilitliyorlar. İnsanların psikolojilerini izlemek amacıyla böyle bir deney yapılıyor. Kapı kilitleniyor tabii ki. Zaten o kadar sıcakta çok fazla kalacakları için ölecekler. Ölüm korkusuyla farklı farklı hareketler yapıyorlar. Tam anlatamadım ama çok da önemli değil. Ben bu filmi tam anlamadım çünkü. Filmi adam gibi izlemediğim için böyle oldu ama zaten sıkıcı geldi. Val Kilmer’ın sessizliklerini film boyunca toplamda 10 dk. falan izliyoruz. Böyle açılımlar hoşuma gitmiyor benim. Hamamdayken kişilerin tanıştıkları sahnede arkada çalan müziği nedense ben üniversite tanıtımlarıyla özdeşleştirmişim (Bilkent’in öyleydi, sanırım Koç’un da). Zaten çok fazla müzik namıma bir şey de yok. Konu olarak bazılarına ilginç gelebilir. Psikolojiyle ilgili bir film. Dediğim gibi ben tam anlamadım. Düzgün izlerseniz siz anlarsınız belki. Ben filmi beğenmedim. Açıkçası izlenmesini de tavsiye etmiyorum. O sürede başka bir şey yaparsınız.
Watchmen’in fragmanlarını izlemiştim. Açıkçası diğer süper kahraman filmlerinde olduğu gibi bir beklenti içinde değildim. Kahramanları tanımıyordum, fragmanda pek aksiyon yoktu. Frank Miller tarzı normal görünüşlü bir filmi gibi düşünüyordum. Fakat Watchmen beklentimin çok üstünde çıktı. Uzun bir filmdi. O yüzden bir gün gecikmeli izledim. İyi ki de öyle yapmışım. Filmi ortasında bölmek keyfimi kaçırabilirdi. Konusu hakkında bir şey diyemeyeceğim. Filmin anlatımı oldukça etkili. Karakterleri izlerken tanıdım, ısındım. Çizgi romanlara ilgim olsa kesinlikle Watchmen’i de takip ederdim. Film daha çok süper kahramanların psikolojileri üzerine kurulmuş. Derin anlamlar çıkarılabilecek bir film. İzlemenizi tavsiye ediyorum. Süper kahraman filmlerini izlemek istemeyenler de seyredebilir. Çünkü bu film sıradan bir film değil. Tek eksisi biraz uzun olması, anlatım hızı bazılarına yavaş gelebilir ama ben o kadar sorun etmediğim için sıkıcı olmadı.
Güz Sancısı’nı vizyona girdiğinde afişlerde görmüştüm. Afişinden 60′lı yıllarda geçen, politik olayları konu alan, bu esnada da bir aşk öyküsü işleyen bir film olarak tahmin etmiştim. Yıl dışında genel olarak doğru tutturmuşum. Fakat film konusu itibariyle beni oldukça rahatsız etti. Konu seçimi veya anlatımı yüzünden değil. İşlenen konudan utanç duyuyorum. Seneler geçmesine rağmen filmdeki zihniyetin değişmemesi ise beni bir daha da rahatsız ediyor. Film de 
1998′de çekilmiş ilk Blade filmi. Daha önce mutlaka televizyonda yayınlanmıştır. Fakat ben izlediğimi hatırlamıyorum. Zaten isimleri saçma oluyor. Seneler sonra da ne izlediğimi hatırlamaz hale geliyorum. Bu gibi sebepler yüzünden Blade’i izleyip izlemediğimden emin değilim. Büyük bir olasılıkla izlememişimdir. Seri olarak çekilen filmlerin genel olarak ilk filmi beğenilir, devam filmleri seriye uygun görülmez. Blade serisinin ilk filmi olduğu için bazı konuların anlatılması zaman alıyor. 90′lı yıllarda çekildiği için tarz olarak bugünden oldukça uzak. Kötü saç modelleri olsa da aksiyon dozu iyi ayarlanmış. Zaten vampir konusu işlendiği için de gerekli materyal hazır. Uyduruk bir senaryo da giydirildi mi tamamdır. Senaryosu gerçekten uyduruk. Muhtemelen izlemişsinizdir zaten. Mutlaka izlenmesi gereken bir film değil. Fakat öyle davranılıyor. Neredeyse kült haline geldiği için izlemekte fayda var ama. Keyifli de olacaktır.
Yukarıda dediğim gibi serili filmlerin, ilk filminden sonrakiler ayarı kaçırıyorlar. Buyrun kanıtı. Aslında aksiyon olarak daha kaliteli. Hatta senaryo için de aynı şeyi diyebilirim. Fakat ilk filmdeki atmosfer maalesef yok. Blade bir vampir öldürme makinasına dönüyor, yeni tür kan emiciler geliyor falan filan. Görsel efekt olarak ilk filmden çok daha farklı bir yerde. Nedense bu filmin mayası tutmamış gibi geldi bana. Hatta keyifli izleyiş açısından belki ilk filmden de daha iyidir. Sonuçta bilgilendirme, konuşma gibi vakit ayırılacak şeyler yok. Bunların yerine direkt damardan saf aksiyon var. Keyifli zaman geçirmek için veya seriyi tamamlamak için izlenebilir. Fakat ilk film gibi bir yere gelmesi imkansız bir devam filmi.