Ben kendimi senelerce aile babası olacak adam olarak gördüm. Yanılmış olabilirim. Aile babası adamın çocukları olur, çocuklarıyla vakit geçirir. Benimse bugünlerde çocuklara hiç sabrım yok. Neden bilmiyorum ama irdeleyeceğim. Birkaç fikrim var. Tek bir ricam var yazıdaki çocuk resimlerine bakıp şevkat göstermemeniz. Bu yazıyı yazdığım ruh hali, böyle bir hareketi kaldıramaz. Yine sinirlendim şimdi. Derin nefes alıp sakinleşmeye çalışıyorum.
Bursa’da akrabalarımda kalıyorum iki haftadır. Günlük aktivitelerim havuza girmek ve bilgisayar başında oturmaktan ibaret. Siteden dışarı çıkmıyorum. Şehir merkezine gitmem lazım ama hala üşeniyorum. Burada akranım olmayınca tabii ya yalnız geziyorum, ya da ailemle birlikte. Eh ikisi de pek iç açıçı değil. Kafa dengi bir arkadaşla takılmayı tercih ederim. Fakat dediğim gibi tanıdığım kimse yok. Friendfeed’den de sonuç alamadım. İsteyerek veya istemeyerek kafa dinliyorum. Bundan da çok memnunum. Sakin, az hareketli ortamlar iyi geliyor. Zaten uzun yıllar böyle yerlerde yaşadım. Artık bir alışkanlık haline gelmiş. Farkında olmadan arıyorum sakinliği. Belki de olgunlaşıyorum. Adı ne olursa olsun bir şeyler oluyor.
İşte bu ortamda küçük yeğenime nedense tahammül edememeye başladım. Tatilin uzaması buna neden oluyor olabilir. Daha çok kafamı takıp büyütüyorum sanırım. Fakat şu ergenliğe girmemiş robotik çocuk sesi gerçekten iğrenç. Bir de yüksek ses olunca iyice rahatsız edici oluyor. Büyük yeğenim ise gençliğe yeni adım atıyor. Tüm gün aynı şarkıyı tekrar tekrar dinliyor. Bana “Ben de ergenliğimde böyle miydim acaba?” dedirtiyor. Merak ediyorum gerçekten. Yok ben 3-4 şarkıyı tekrar tekrar dinlemiyordum. Hatta bunun rahatsız edici bir şey olduğunu bugünkü Beraber ve Solo Sohbetlerden (artık modern sabahlar kesmiyor) biliyorum. Artık bir genç gibi de düşünemiyorum sanırım. Sorumluluklarımın artmasıyla beraber ufak bir ebeveyn gibi düşünmeye başladım. Sanırım yavaş yavaş çocuk babası olacak mentaliteye doğru yaklaşıyorum. Mesela bu büyük yeğenimi bir “kaykay” merakı sarmış durumda. Benim onun yaşlarındayken aldırdığım (1-2 kere kullandığım) kaykayımı babam kargolayacak. Hareket yapacakmış hanımefendi! Hadi ben Tony Hawk’ın oyunlarını oynayıp öyle şeylere özeniyordum. Neyse bir hevestir geçer. Anlatmaya çalışıyorum bunu ama yok inadına anlamıyor. Ben de acaba aileme böyle mi yaptım? Sanırım yaptım. Öğreniyorum bakınız.
Çocukların şımarıklıklarına da katlanamıyorum. Küçük yeğen (sanıyorum yaşı gereği) saçma sapan hareket ediyor. Fazla konuşuluyor, tüm gün çizgifilm izleniyor, yapma denilen şeyler yapılıyor. Konuşmayı yeni öğrenen çocuklar gibi de konuştuğu oluyor, salakça mimikleri de. “Kendi çocuğun oldu mu katlanırsın” diyorlar. Doğrudur, hormonlar ve daha ebeveynsel düşünceler böyle şeyleri sınırlayacaktır. O günler geldiğinde de burada yazıyor olmak istiyorum. Tabii ölmezsem veya teknolojik bir atılım falan olmazsa. Sanırım bu yazılar yıllar sonra ilginç gelecek bana.
Benzer yazılar: